غزل شمارهٔ ۲۶۴۶

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: لمیرود۷ بیت

از نظر یک دم که آن شکل و شمایل می‌رودحاصل دریا و کان از دیده و دل می‌رود

در بیابانی که نعل شوق ما در آتش استنقش پای ناقه پیشاپیش محمل می‌رود

کوچه باغ زلف اگر پایان ندارد گو مدارمی‌توان رفتن به مژگان هرکجا دل می‌رود

در ته هر خاربن صیاد دام افکنده‌ای استآهوی مغرور را بنگر چه غافل می‌رود

از زمین‌گیری بر آ، سنگ نشان خود نیستیجاده با افتادگی منزل به منزل می‌رود

طعن نسیانم مزن، شرم از رخ آیینه کنخود ببین آن چهره هرگز از مقابل می‌رود؟

گربه فردوس از سر کوی تو صائب را برندمی‌رود اما چو مرغ نیم بسمل می‌رود

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و زودگذر بودن ظواهر اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که آنچه که زیباست و دل را می‌برد، بی‌وقفه در حال گذر است و هیچ چیز پایدار نیست. در بیابانی که شوق ما در آتش است، مسیر زندگی پر از چالش‌هاست. او با اشاره به زلف معشوق و نقش پای ناقه، نشان می‌دهد که عاشق همواره در جستجوی معشوق است و دلش به هر سو می‌رود. همچنین، به ذهن نسیان و خاطرات می‌پردازد و می‌گوید که چهره‌اش که در آینه می‌بیند، هرگز از جلوی چشمش دور نمی‌شود. در نهایت، اشاره‌ای به گربه فردوس و جستجوی نامحدود آرزوها دارد.