غزل شمارهٔ ۳۸۲۲
ز جوش نشأه ز مغزم بهار می خیزدز فیض اشک گلم از کنار می خیزد
چنین که گوشه ابروی صیقل است بلندکجا ز آینه ما غبار می خیزد؟
به هر چمن که چو طاوس جلوه گر گردیدتذرو رنگ ز شاخ بهار می خیزد
به داغ سینه صائب به چشم کم منگرجنون ز دامن این لاله زار می خیزد