غزل شمارهٔ ۲۶۰۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اننهند۶ بیت

اهل همت خرده خود پیش درویشان نهندمایه داران مروت گنج در ویران نهند

با جگر خوردن قناعت کن که این دون همتانکفش پیش پای مهمان پیشتر از خوان نهند

شد سخن در روزگار ما چنان کاسد که خلقدر شنیدن بر سخنور منت احسان نهند

محضر روی عرقناک است بر پاکی دلیلساده لوح آنان که تهمت بر مه کنعان نهند

نیست دست اهل غیرت دست فرسود طبیبمنت درمان به جان از درد بی درمان نهند

داغ نومیدی است صائب گوهر بحر سرابوای بر جمعی که دل بر وعده خوبان نهند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نقد جامعه و فرهنگ زمانه خود می‌پردازد. او می‌گوید که ثروتمندان به جای کمک به نیازمندان، بر روی بی‌فایده چیزها سرمایه‌گذاری می‌کنند. افراد قانع باید به فقر خود بسنده کنند و از مهمان‌نوازی غافل نشوند. همچنین، در زمانه‌ای که سخن‌رانان و سخنوران در نظر مردم بی‌ارزش شده‌اند، مردم بر سر آن‌ها منت می‌نهند. او اشاره می‌کند که کسانی که به بی‌گناهی دیگران تهمت می‌زنند، ساده‌لوح هستند. به علاوه، او وضعیت ناامیدی را به تصویر می‌کشد و به این نکته اشاره می‌کند که برخی به وعده‌های بی‌اساس دلخوشند و در واقع امیدشان دروغین است. در نهایت، شاعر از غم و اندوه اجتماعی حاکم بر زمان خود گله می‌کند.