غزل شمارهٔ ۱۵۸۰

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اپیوست۷ بیت

پاک شد دل چو به آن آینه سیما پیوستسیل ناصاف نماند چو به دریا پیوست

می کشد سلسله موج به دریا آخروقت دل خوش که به آن زلف چلیپا پیوست

مادر از دامن فرزند نمی دارد دستطعمه خاک شودهر که به دنیا پیوست

سیل چون پهن شود، خرج زمین می گرددجای رحم است بر آن دل که به صد جا پیوست

هر که دارد نظر پاک، نماند به زمینسوزن از دیده روشن به مسیحا پیوست

دورگردست ز افسردگی خویش همانگر به ظاهر کف بی مغز به دریا پیوست

دست در دامن خورشید زند چون شبنمهر که صائب به دل و دیده بینا پیوست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف تأثیرات روحی و معنوی پیوستن به هستی و طبیعت می‌پردازد. شاعر از آینه و دریا به عنوان نمادی از روح و پاکی یاد می‌کند و اشاره می‌کند که وقتی دل به زیبایی‌ها و لطافت‌ها پیوند می‌خورد، آرامش و شادابی حاصل می‌شود. همچنین، ارتباط با طبیعت و دوری از دلبستگی‌های دنیوی، موجب شفافیت و روشنی در دل انسان می‌شود. احساسات انسانی مانند عشق، همدلی و پیوستگی با دیگران و جهان در این شعر به تصویر کشیده شده و بیانگر این است که تنها افرادی که با نگاهی پاک و دل بینا به زندگی نگاه می‌کنند، می‌توانند به آرامش واقعی دست یابند.