غزل شمارهٔ ۴۰۵۱

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ینهمیبرد۷ بیت

از بهر دل چه رنج عبث سینه می بردآیینه دان چه فیض ز آیینه می برد

از مشک خود فروش بگیرید نافه رااین خام عرض خرقه پشمینه می برد

دل را سینه مساز که حسن غریب اواز دل غمی به صحبت آیینه می برد

در سنگ خون لعل ز شرم تو آب شدگوهر عبث پناه به گنجینه می برد

ذوق شب وصال تو ای مایه نشاطاز یاد کودکان شب آدینه می برد

در حشر سر ز خانه زنبور برکندهرکس به خاک سینه پرکینه می برد

صائب غم لباس به تن پروران گذاردر زیر یک نمد بسر آیینه می برد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بررسی احساسات و رنج‌های درونی می‌پردازد. او از درد و رنجی که به خاطر عشق و دل‌باختگی تحمل می‌شود سخن می‌گوید و به زیبایی و فیضی که از عشق حاصل می‌شود اشاره می‌کند. با استفاده از تمثیل‌های مختلف، او نشان می‌دهد که چگونه عشق و زیبایی می‌توانند دل را از غم‌ها دور کنند و وجود انسان را سرشار از نشاط و شوق نمایند. همچنین به تناقض‌هایی در احساسات انسانی اشاره کرده و نحوۀ روبرو شدن با درد و غم در زندگی را به تصویر می‌کشد. به خوبی به این نکته می‌پردازد که گاهی اوقات باید با غم و اندوه دست و پنجه نرم کرد و در این مسیر به زیبایی‌های زندگی توجه کرد.