غزل شمارهٔ ۴۲۴۵
هر جا حدیث خامه من بر زبان رودبلبل چو بیضه در بغل آشیان رود
مرغ ز دام جسته ز دل دانه می خوردآدم دگر چرا به ریاض جنان رود
هر شاخ گل خدنگ به خون آب داده ای استخونش به گردن است که در بوستان رود
خوش وقت بلبلی که در ایام نوبهاراز بیضه سر برآورد وپیش از خزان رود
زنگار خودپرستی از آیینه غروراز خاکبوس درگه پیر مغان رود
نام ونشان حلال بر آن کس که در جهانبی نام زندگی کند وبی نشان رود
بر عندلیب زمزمه عشق تهمت استورنه چرا شمیم گل از گلستان رود
ایمن مشو ز فتنه آن خال دلفریبکاین دزد خیره در نظر پاسبان رود
صائب به درگه که ازین آستان رودباجبهه ای که داغ وفا خانه زاد اوست