غزل شمارهٔ ۲۴۹۵

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ونشدند۱۲ بیت

لاله ها از پرتو رخسار او گلگون شدندسروها از نسبت بالای او موزون شدند

خنده بر خمیازه صبح قیامت می زنندمی پرستانی که محو آن لب میگون شدند

خرده بینانی که در دامان دل آویختندچون سویدا مرکز پرگار نه گردون شدند

سیر چشمانی که بوی آدمیت داشتندقانع از جنت به آن رخسار گندم گون شدند

خاکساران در هوای نیستی چون گردبادجلوه ای کردند و آخر محو در هامون شدند

در بهار حشر چون برگ خزان باشند زردچهره هایی کز شراب بیغمی گلگون شدند

نظم عالم شد حجاب دیده حق بین خلقیکقلم از خوبی خط غافل از مضمون شدند

زرپرستانی که تن دادند زیر بار حرصاز گرانی زنده زیر خاک چون قارون شدند

حکمت اندوزان عالم از خرابات جهانقانع از مسکن به یک خم همچون افلاطون شدند

در فضای لامکان اکنون سراسر می روندبیقرارانی که سنگ شیشه گردون شدند

رتبه دیوانگی را نسبتی با عقل نیستآهوان خوش گردن از نظاره مجنون شدند

از ره سیلاب صائب رخت خود برداشتندرهنوردانی که از قید خودی بیرون شدند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از زیبایی و تأثیر چهره محبوبی سخن می‌گوید که باعث تحولاتی شگرف در طبیعت و وجود دیگران می‌شود. لاله‌ها به خاطر تابش رخسار او رنگین و سروها موزون می‌شوند. خنده‌هایی که بر خمیازه صبح می‌زنند، نشان از شوری خاص در دل عاشقان دارد. افرادی که در دام عشق گرفتار شده‌اند، به شعف و وجد می‌رسند و از دنیای مادی بی‌نیاز می‌شوند. در دنیای هستی، خاکی‌ها به خود می‌بالند و از زندگی مادی غافل اند. در بهار قیامت، بسیاری به زردی و پژمردگی می‌رسند. شاعر به نابخردی زرپرستان و دانشوران می‌پردازد، این که چگونه حرص و طمع آنان را به ذلت کشانده و در عالم غفلت گرفتار می‌کند. در نهایت، شاعر تصویر می‌کند که کسانی که از خود رهایی می‌یابند و در دریای عشق و جنون غوطه‌ور می‌شوند، به حقیقتی عمیق‌تر دست می‌یابند.