غزل شمارهٔ ۴۰۲۳
خطش دمید وبه عشاق مهربان گردیدازین بهار چه گلهای خوش عیان گردید
هزار تشنه جگر را به آب خضر رساندخطی که گرد لب لعل دلستان گردید
به چشم رخصت پرواز نامه خواهد دادقیامتی که ز رخسار او عیان گردید
ز خاک نرگس وگل چشم بسته می رویدز شرم روی تو هرجا عرق فشان گردید
به خشک مغزی ما ای گل شکفته بسازکه چرب نرمی ما صرف باغبان گردید
شکوه حسن گل آن عندلیب را دریافتکه همچو بیضه زمین گیر آشیان گردید
نثار تیغ تو کردم به رغبتی جان راکه خضر دلزده از عمر جاودان گردید
همیشه صبح امیدش ز خاک می خنددز مغز هر که تسلی به استخوان گردید
کمینه خار وخس او عنان خودداری استبه آن محیط که سیلاب ما روان گردید
به نو بهار خط سبز چشم بد مرسادکه در زمان خط آن حسن قدردان گردید
جهان پیر جوان شد ز حسن یوسف ماز ماه مصر زلیخا اگر جوان گردید
چنان ز حسن تو شد عام عاشق آزاریکه شمع نیز به پروانه سرگردان گردید
چو ماه عید کند جلوه در نظر صائبز بار عشق قد هر که چون کمان گردید