غزل شمارهٔ ۴۰۲۲
چه شد که دامن یار از کفم رها گردیدکه بوی گل نتواند ز گل جدا گردید
ز بیخودی چو عنان گسسته رفت از دستبه بوی زلف تو هر کس که آشناگردید
منم که نیست ز آرامگاه خود خبرموگرنه قطره به دریا ز ابر واگردید
نسیم عهد که یارب گذشت ازین گلشنکه سربسر گل این باغ بیوفا گردید
مرا به گوشه چشم عنایتی دریابکه استخوان من از سنگ توتیا گردید
ز ریزش دل من اندکی خبر دارکسی که دامن گل از کفش رهاگردید
چو ماه عید به انگشت می نمایندمز بار درد اگر قامتم دوتاگردید
ازان زمان که مرا عشق زیر بارکشیدقد خمیده من قبله دعا گردید
هزار خانه آغوش را به خاک نشاندترا به خانه زین هر که رهنما گردید
چسان ز میکده مخمور بگذرم صائبنمی توان ز لب بحر تشنه واگردید