غزل شمارهٔ ۶۹۷۳
تا کی ز دود غلیان دل را تباه سازی؟این خانه خدا را تا کی سیاه سازی؟
تا کی برای دودی آتش پرست باشی؟تا چند همچو حیوان با این گیاه سازی؟
تا چند شمع ماتم در بزم دل فروزی؟هر دم که سربرآرد همرنگ آه سازی
لوح وجود انسان آیینه ای خدایی ا ستاین قسم مظهری را تا کی سیاه سازی؟
در یک شمار باشد جادو و دود، تا کیاین قسم جادویی را از دل پناه سازی؟
رنجی نبرده ای زان در سوختن دلیرییک برگ را نسوزی گر یک گیاه سازی
خندید صبح پیری وقت سفیدکاری استطومار زندگی را تا کی سیاه سازی؟
غلیان به کف ندارد جز اشک و آه چیزیتا کی به اشک جوشی، تا کی به آه سازی؟
از ریشه گر برآری این برگ بی ثمر راهر موی بر تن خود زرین گیاه سازی
هر دم که تیره نبود صبح گشاده رویی استصبح وجود خود را تا کی سیاه سازی؟
گر ترک دودگیری، آیینه درون رادر عرض یک دو هفته روشن چو ماه سازی
وقت است وقت صائب کز دود لب ببندیروشنگر دل خود ذکر اله سازی