غزل شمارهٔ ۲۰۶۶

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: یست۱۲ بیت

مقبول نیست طاعت هر کس شکسته نیستاستاده را ثواب نماز نشسته نیست

چون سرو اگر چه ریشه من در ته گل استپیوند من ز عالم بالا گسسته نیست

دایم به یک قرار بود بیقراریمبیطاقتی سپند مرا جسته جسته نیست

با قامت دو تا نتوان خواب امن کردآسودگی به سایه طاق شکسته نیست

از قدر حاجت است توقع ترا زیادورنه در کریم به محتاج بسته نیست

بیهوده لب به خنده چرا باز می کنی؟گر دل چو مغز پسته ترا زنگ بسته نیست

پرگار دایرست اگر نقطه پا به جاستمن گر شکسته ام سخنم پا شکسته نیست

روی گشاده از سخن سخت ایمن استآسوده از زدن بود آن در که بسته نیست

کامل عیار نیست چو گوهر درین محیطبر روی هر که گرد یتیمی نشسته نیست

اسباب تفرقه است پریشانی حواسچون رشته دل مبند به هر گل که دسته نیست

گردد ز غمگسار سبک کوه درد و غمشمعی به از طبیب به بالین خسته نیست

دایم چو سبزه ته سنگ است در عذابصائب کسی که از خودی خویش رسته نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی موضوعاتی چون تسلیم و وفاداری، ریشه‌داری و ارتباطات روحی و فکری می‌پردازد. شاعر به ناپایداری دنیا و عدم استحکام آن اشاره کرده و می‌گوید که طاعت و بندگی هر کس به تنهایی نمی‌تواند کافی باشد. همچنین به دشواری‌های زندگی و نداشتن آسودگی واقعی پرداخته و بیان می‌کند که آسایش در شرایط سخت و چالش‌برانگیز محقق نمی‌شود. شاعر بر این باور است که توقعات بیش از حد از دیگران تنها به جدایی و تفرقه می‌انجامد و خنده و شادی سطحی نمی‌تواند دلی آزرده را درمان کند. در نهایت، او به پیچیدگی‌های وجود انسان و احساساتش اشاره می‌کند و می‌گوید که غم و درد جزئی از زندگی‌ست که نمی‌توان به سادگی از آن رهایی یافت.