غزل شمارهٔ ۳۸۵۶
خوشا دلی که دراودرد را گذر باشدخوشا سری که سزاوار دردسر باشد
شرربه آتش وشبنم به بوستان برگشتدل رمیده ما چند در سفر باشد
بساز با جگر تشنه چون شدی مجنونکه آب دانه زنجیر از جگر باشد
زجدوجهد گذر کن که در طریق فناحجاب اول پروانه بال وپر باشد
زنقش بادبه دست است موج دریا راصدف زساده دلی مخزن گهر باشد
نصیب چرب زبانان شود حلاوت عمرهمیشه صحبت بادام با شکر باشد
غم زمانه به بی حاصلان ندارد کارزنند سنگ به نخلی که بارور باشد
کجا زسنگ ملامت غمین شوم صائبمرا که تیشه به سر سایه کمر باشد