غزل شمارهٔ ۴۶۸۴
چو شمع، جان ز نسیم سحر دریغ مدارز دوستان سبکروح سر دریغ مدار
ز بوی سوختگی روح تازه می گرددز شمع خرده جان چون شرر دریغ مدار
درین حدیقه اگر دوستدار چشم خودینظر ز مردم روشن گهر دریغ مدار
یکی است کام نهنگ و صدف درین دریاز هر که لب بگشاید گهر دریغ مدار
به کار دشمن خونخوار خود گره مپسندز هیچ آبله ای نیشتر دریغ مدار
به یک نظر سر شبنم به آفتاب رسیدتوجه از من بی پا وسر دریغ مدار
جبین روشن خورشید لوح تعلیمی استکه روی زرد خود از هیچ در دریغ مدار
چو آفتاب اگر میل تاج زر داریز هیچ ذره فروغ نظر دریغ مدار
شکوفه گل ز وصال ثمر به ریزش چیدز خاک راهگذر سیم و زر دریغ مدار
سری ز رخنه دیوار باغ بیرون کنز هیچ راهنوردی ثمر دریغ مدار
درین دو هفته که میراب این چمن شده اینظر ز صائب آتش جگر دریغ مدار