غزل شمارهٔ ۳۵۴۴

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انندهند۶ بیت

درد را سوختگان تو به درمان ندهندجگر تشنه به سرچشمه حیوان ندهند

بیقراران تو چون دامن صحرا گیرندخار را فرصت گیرایی دامان ندهند

علم رسمی ورق سینه سیه ساختن استعارفان کودک خود را به دبستان ندهند

روزگاری است که بی پای ملخ، نزدیکانمور را راه سخن پیش سلیمان ندهند

تا درین باغ چو شبنم نشود آب دلتره به سرچشمه خورشید درخشان ندهند

این چه رسمی است که ارباب سخاوت صائببه کسی تا دل خود را نخورد نان ندهند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان مشکلات و دشواری‌های درک و درمان دردها و نیازهای انسانی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که سوختگان و دردمندان به سختی می‌توانند درمان بگیرند و تنگناها و موانع فراوانی در مسیر بهبود وجود دارد. از نظر شاعر، در عصر حاضر، ارتباطات انسانی و محبت‌ها تحت تأثیر سختی‌ها قرار گرفته و بسیاری از افراد به جای کمک و سخاوت، خود را درگیر مشکلات خود کرده‌اند. به طور کلی، شعر انتقادی به وضعیت‌های اجتماعی و فرهنگی زمانه است که احساساتی همچون شفقت و یاری‌رسانی کمتر به چشم می‌خورد.