غزل شمارهٔ ۳۸۵۴
زخاکساری دل برقرار خودباشدگهرزگردیتیمی حصارخودباشد
زبیقراری بلبل کجا خبر داردگلی که شب همه شب در کنارخود باشد
زشست صاف رباید چنان ز گل شبنمکه رنگ چهره گل برقرار خود باشد
شده است ساقی ما از خمار می بیتابنعوذبالله اگر در خمار خود باشد
که دل زپیچه آن شوخ می تواند بردکه آفتاب همان بیقرار خود باشد
همان زوعده خلافی مرا کشد هرچندزناامیدی من شرمسار خود باشد
مرا دلی است درین باغ چون گل رعناکه هم خزان خود وهم بهار خود باشد
سبکروی که نداده است دل به حب وطنبه هرکجاکه رود در دیار خود باشد
فریب یاری هم خورده اندساده دلاننیافتیم کسی را که یار خود باشد
توان به کعبه مقصود بی دلیل رسیداگر تپیدن دل برقرار خود باشد
زشاهدان معانی چه سیرچشم شوداگر زدل کسی آیینه دار خود باشد
بپوش چشم خود از عیب تاشوی بی عیبکه عیب پوش کسان پرده دار خود باشد
به کیش خودشکنان آدم تمام آن استکه وقت عرض هنر پرده دار خود باشد
زانقلاب جهان صائب آرمیده بودرمیده ای که دلش برقرار خود باشد