غزل شمارهٔ ۳۹۱۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ازند۷ بیت

سخنوران که درین بوستان نوا سازندکباب یکدگر از شعله های آوازند

مبین به چشم حقارت شکسته بالان راکه در گرفتن عبرت هزار شهبازند

چگونه کاسه پرزهر مرگ را نوشندجماعتی که بدآموز نعمت ونازند

شوندکامروا چون دعای دامن شبجماعتی که مشکین خطان نظربازند

هلاک کنج لب وگوشه های آن چشممکه دلپذیر تر از گوشه های شیرازند

ز رفتگان ره دشوار مرگ شد آسانگذشتگان پل این سیل خانه پردازند

نمی رسند به معراج گفتگو صائبجماعتی که به دعوی بلند پروازند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی وضعیت انسان‌ها و تفاوت‌های آن‌ها می‌پردازد. شاعر به استفاده از سخنرانان و هنرمندان اشاره می‌کند که همانند شعله‌های آواز، دیگران را تحت تاثیر قرار می‌دهند. او به کسانی که در حال قضاوت هستند، هشدار می‌دهد و تاثیر تلاش‌های گذشتگان را بر زندگی فعلی نشان می‌دهد. در نهایت، شاعر به افرادی که به دنبال شهرت و قدرت هستند، انتقاد می‌کند و بیان می‌کند که آنها هرگز به عروج واقعی نخواهند رسید. به‌طور کلی، شعر به مساله عبرت، معرفت و سیر و سلوک انسانی می‌پردازد.