غزل شمارهٔ ۴۷۳۳
ای هر دل از خیال تو میخانه دگرهر گردشی ز چشم تو پیمانه دگر
هرمرغ پرشکسته ز فکر و خیال تودارد بزیر بال پریخانه دگر
از چشم نیم مست تو هر گوشه گیر رادر کنج فقر گوشه میخانه دگر
از راه عقل برده برون سرو قامتتهر فرقه رابه جلوه مستانه دگر
هر رشته ای زشمع جهان سوز عارضتدامی کشیده در ره پروانه دگر
از اشتیاق ذکر تو در دیده ها شده استهر تار اشگ سبحه صد دانه دگر
در بوستان ز جلوه مستانه ات شده استهر طوق قمریی خط پیمانه دگر
هردم ز سایه طره کافر نهاد تودر کعبه رنگ ریخته بتخانه دگر
غیر از دل شکسته معمار عقل نیستدر شهربند عشق تو ویرانه دگر
بیدار هرکه راکه درین بزم یافته استچشمت به خواب کرده ز افسانه دگر
زلف تراست از دل صد چاک عاشقاندر هرخم و شکنج و نهان شانه دگر
در خاک و خون تپیده تیغ ترا بودهر رخنه ای ز دل در میخانه دگر
مرغی که دانه خور شده زان خال دلفریبچشمش نمی پرد ز پی دانه دگر
صائب مرا ز نشأه سرشار عشق اوهر داغ آتشین شده پیمانه دگر