غزل شمارهٔ ۲۸۸۳

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: ارمیبندد۷ بیت

چمن‌پیرا نه گل را دسته در گلزار می‌بنددکه گل در روزگار حسن او زنار می‌بندد

چو عشق بی‌تکلف دست بردار از خودآراییکه بتوان زیج بستن عقل تا دستار می‌بندد

تو کز سر طریقت غافلی از شرع در مگذرکه بر عارف شود احرام اگر زنار می‌بندد

نبیند داغ غربت وقت رحلت عاقبت‌بینیکه پیش از مرگ چشم از عالم غدار می‌بندد

ز عاجزنالی ما مهربان شد چرخ سنگین‌دلگیاه ما زبان برق بی‌زنهار می‌بندد

خزان را غنچه این بوستان در آستین داردچمن‌پیرا ز غفلت رخنه دیوار می‌بندد

به دردش می‌رسد دانای اسرار نهان صائبز عرض حال خود هرکس لب اظهار می‌بندد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تفکر درباره عشق، نیکوکاری، و حقیقت انسانی می‌پردازد. شاعر به زیبایی‌های طبیعی و انسانی اشاره می‌کند و می‌گوید که چمن به گل نمی‌چسبد و عشق باید بی‌تظاهر و خودآرایی باشد. او به عارفان و راه سلوک اشاره می‌کند و تاکید می‌کند که نباید از اصول شرع فاصله گرفت. شاعر به موضوع مرگ و غفلت انسان‌ها نیز می‌پردازد و می‌گوید در وقت مرگ، انسان‌ها متوجه غفلت‌های خود می‌شوند. در نهایت، او به درد و رنج آگاهان اشاره می‌کند که با دردی که از زندگی می‌کشند، به بیان حالات درونی خود می‌پردازند.