غزل شمارهٔ ۴۷۰۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: الهبگیر۷ بیت

بهار می گذرد ساغر چو لاله بگیرهزار بوسه ز کنج لب پیاله بگیر

ز نشأه پر طاوسی ار نداری رنگبه طاق ابروی قوس قزح پیاله بگیر

بهار عمر سبکتر ز برق می گذردچو لاله کام دل از باده دو ساله بگیر

بنوش باده گلرنگ و رو به بستان کنهزار نکته رنگین به برگ لاله بگیر

مزاج ساغر گل نازک است ای بلبلخدای را پر خود پیش سنگ ژاله بگیر

نصیحتی است ز پیر مغان به یاد مراغمی فرو چو بگیرد ترا پیاله بگیر

به عمر خضر چه خمیازه می کشی صائب؟تو نیز کام دل از باده دو ساله بگیر

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های بهار و لذت‌های زندگی اشاره می‌کند. او دعوت می‌کند که از لحظات کوتاه بهار استفاده کنیم و از باده و شادی زندگی بهره‌مند شویم. به ما یادآوری می‌کند که عمر مانند بهار زودگذر است و بهتر است از آنچه داریم لذت ببریم. همچنین توصیه‌هایی از پیر مغان به جای گذاشته شده که در زمان‌های دشوار، شادی و لذت را فراموش نکنیم و از زندگی بهره‌برداری کنیم. شاعر در انتها به این نکته اشاره می‌کند که نباید در انتظار عمر طولانی بمانیم و بهتر است از لحظات شیرین زندگی استفاده کنیم.