غزل شمارهٔ ۱۳۱۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انهجزخمیازهنیست۸ بیت

رزق من زان نرگس مستانه جز خمیازه نیستفتح باب من ازین میخانه جز خمیازه نیست

آه کز بی حاصلیها آنچه می ماند به منچون صدف زان گوهر یکدانه جز خمیازه نیست

روزی دست و دهان عاشق از بوس و کنارزان نگار از وفا بیگانه جز خمیازه نیست

می کشد فانوس گستاخانه در بر شمع راروزی بال و پر پروانه جز خمیازه نیست

از شراب ما دگرها شادمانی می کنندقسمت ما چون لب پیمانه جز خمیازه نیست

روزی ما چون ملایک دانه تسبیح ماستدر بساط ما ز آب و دانه جز خمیازه نیست

تیر تخشی دارد از نخجیر ما هر کس که هستگرچه ما را چون کمان در خانه جز خمیازه نیست

رزق نادانان بود صائب شرابی بی غمیدر بساط مردم فرزانه جز خمیازه نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به حسرت و ناامیدی خود نسبت به عشق و زندگی اشاره می‌کند. او می‌گوید که همه چیزهایی که به آن امید داشته، جز خمیازه و بی‌حالی چیزی برایش به ارمغان نیاورده است. از میخانه و زیبایی‌ها، تنها بی‌حاصل شدن و خمیازه‌کشیدن نصیبش شده است. عشق و روابط عاشقانه‌اش هم مانند بوس و کنار دلخواه، بی‌نتیجه مانده است. شاعر به پرواز پروانه و روشنایی شمع هم اشاره می‌کند، اما همه چیز به یکنواختی و حسرت ختم می‌شود. نهایتاً، او به تضاد بین نادانی و دانایی می‌پردازد و نتیجه می‌گیرد که در دنیای عقل و فهم، تنها خمیازه برایش باقی مانده است.