غزل شمارهٔ ۳۳۲۸

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اببرد۵ بیت

سرو را شیوه رفتار تو از جا ببردکبک را با همه شوخی روش از پا ببرد

خانه چشم تو پرداخت مرا از دل و دینرخت را خانه ندیدیم به یغما ببرد

راه باریک فنا راه گرانباران نیستسوزنی را نتوانست که عیسی ببرد

شکوه عفو ز گرد گنه ما بیجاستسیل جز خار چه دارد که به دریا ببرد؟

حیف و صد حیف که در مجمع خوبان صائبنیست امروز حریفی که دل از ما ببرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان روحیات انسانی و تأثیرات زیبایی و محبت بر دل می‌پردازد. شاعر به ویژگی‌های خاصی اشاره می‌کند که باعث می‌شود عشق و زیبایی، انسان را تحت تأثیر قرار دهد و کسی را حتی از دل و دین خود جدا کند. او همچنین به مفهوم بخشایش و عفو اشاره می‌کند و می‌گوید که احساس گناه نباید مانع از دیدن زیبایی‌ها شود. در نهایت، شاعر از فقدان رقیبی در دل‌باختگی سخن می‌گوید که بتواند دل او را برباید. به طور کلی، شعر حاکی از عشق، زیبایی و چالش‌های انسانی است.