غزل شمارهٔ ۳۹۸۱
به چشم شوخ رگ خواب تازیانه شودکه خاروخس چوبه آتش رسد زبانه شود
بهار رنگ خزان برکند در آخر حسنبه تیغ غمزه خط سبز موریانه شود
به نیکوان سر طومار شکوه باز مکنکه خواب حسن گرانسنگ ازین فسانه شود
به بلبلی که حیاتش ز بوی گل باشدقفس چگونه گوارا ز آب ودانه شود
ز باده نرم نشد لعل او که هیهات استکز آب آتش یاقوت بی زبانه شود
چنین که گل شده از برگ گوش سرتاپاچگونه بلبل ماسیر از ترانه شود
مریز اشک به تحصیل رزف چون طفلانکه در گلو چوگره گشت گریه دانه شود
به هیچ جا نرسد هرکه همتش پست استپرشکسته خس وخار آشیانه شود
شود ز وسعت مشرب بهشت خارستانکه جوش خلق به عارف شرابخانه شود
گناه کجروی توست ناامیدی توکه تیر راست خطا کمتر از نشانه شود
چنان که غنچه شود نیمشب شکفته به باغشکفته بیش دل از باده شبانه شود
دهد به راهروان بال وپر سبکباریپیاده پیشتر از کاروان روانه شود
نشست از دل من گریه گرد کلفت راکجا ز موج زدن بحر بیکرانه شود
ز بردباری من سرکشی شود پامالز خاکساری من صدر آستانه شود
گشاده رویی گل عندلیب را صائبدرین شکفته چمن باعث ترانه شود