غزل شمارهٔ ۲۱۵۰
مرغی که رمیدن ز جهان بال و پر اوستاز عرش گذشتن سفر مختصر اوست
عشقی و محیطی است که دلها گهر اوستنیلی رخ افلاک ز موج خطر اوست
عشق تو همایی است که دولت اثر اوستبر هم زدن هر دو جهان بال و پر اوست
شیرینی جان چاشنی خنده ندارداین شیوه جانسوز همین با شکر اوست
سیری ز تماشای خود آن حسن نداردتا آینه دیده ما در نظر اوست
چشم تو چه خونها که کند در دل مردمزان فتنه خوابیده که در زیر سر اوست
شوخی که مرا بی دل و دین ساخته صائببتخانه چین پرده نشین نظر اوست