غزل شمارهٔ ۶۱۰

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: لاستمرا۱۰ بیت

ز خاک کوی تو پرواز مشکل است مراکه از گرانی جان، کوه بر دل است مرا

به صد امید به نخل تو کرده ام پیوندبریدن از تو به ناکام مشکل است مرا

هزار پله سبکبارتر بود قارونز تخم های امیدی که در گل است مرا

عجب که پای ترا در نگار نگذاردز انتظار تو خونی که در دل است مرا

شود ز آیه رحمت گناهکار دلیرنظر به سبزخطان زهر قاتل است مرا

مکش ز دست من آن ساعد نگارین راکه خون ز دست تو بسیار در دل است مرا

ز نام من، به غلط هم دهن نسازد تلخهمان که یاد لبش نقل محفل است مرا

پرست چون جرس از ناله ام بیابان هااگر چه راه سخن پیش محمل است مرا

همان که نقش مرا می زند به تیر از دوربه هر طرف که روم در مقابل است مرا

گهر به گرد یتیمی نمی رسد صائبدر آن محیط که امید ساحل است مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دشواری جدایی از معشوق سخن می‌گوید و احساسات عمیقش را بیان می‌کند. او توصیف می‌کند که چطور عشق به معشوق برایش سخت است و جدایی از او احساس ناکامی و سنگینی بر دلش می‌آورد. شاعر به امیدهایی که به معشوق بسته، اشاره کرده و می‌گوید که این امیدها همچون تخم‌های گلی در دلش هستند. همچنین از درد انتظار و ناله‌های دلش که ناشی از عشق و دوری است، سخن می‌گوید و می‌خواهد که معشوق او را درک کند و دستش را نگیرد تا دردش بیشتر نشود. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که در دنیایی که بی‌امیدی است، رسیده به ساحل امیدی نمی‌تواند احساس خوشحالی کند.