غزل شمارهٔ ۱۹۹۹

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ینهاینهاست۱۰ بیت

غم را اگر برون ندهد سینه آینه استگر زنگ را فرو خورد آیینه آینه است

مشاطه جهان، نظر پاک بین توستعالم منورست اگر سینه آینه است

روشندلان ز پرتو مهرند بی نیازشمع و چراغ خانه آیینه آینه است

صافی دلان میکده را پاک دیده ایمدر دل نگیرد آن که ز کس کینه آینه است

از اهل دل حضور لباس نمد بپرسقیمت شناس خرقه پشمینه آینه است

اخفای راز عشق تو در سینه چون کنم؟سیماب، گوهر من و گنجینه آینه است

در روزگار خط تو چون آب و سبزه شدبا زنگ اگر چه دشمن دیرینه آینه است

از بس که صیقلی شده است از فروغ حسندیوار جلوگاه ترا پینه آینه است

با تیر غمزه تو کز آهن گذر کندآن پر دلی که کرد سپر سینه آینه است

این آن غزل که گفت فصیحی پاکدلگر زشت را نکو کند آیینه آینه است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تأمل درباره زیبایی و حقیقت می‌پردازد. شاعر می‌گوید که سینه انسان به مانند آینه‌ای است که غم‌ها و رازها را در خود نگه می‌دارد. اگر احساسات به درستی بیان نشوند، به مانند آینه‌ای می‌مانند که زنگ‌زده و کدر است. همچنین، اشاره می‌کند که تنها افرادی که دل پاک دارند می‌توانند زیبایی واقعی جهان را ببینند و درک کنند. در این شعر، آینه به عنوان نماد صداقت و حقیقت جلوه می‌کند و ارتباطی عمیق میان عشق، زیبایی و خلوص دل برقرار می‌شود. شاعر همچنین از سختی‌های عاشقانه سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که عشق واقعی می‌تواند زشتی‌ها را به زیبایی تبدیل کند. در کل، شعر تأکید دارد بر اهمیت پاکی دل و زیبایی در چشمان بیننده.