غزل شمارهٔ ۲۰۰۰

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اندهایاست۶ بیت

هر غنچه زین چمن دل در خون نشانده ای استهر شاخ نرگسی نظر بازمانده ای است

هر شاخ گل که فصل خزان جلوه می کنداز رنگ و بوی عاریه، دست فشانده ای است

از عقل درگذر، که چراغی است بی فروغدست از جنون بدار، که نخل فشانده ای است

در دور تیغ غمزه او نقطه زمینچون داغ لاله، دیده در خون نشانده ای است

مجنون که بود قافله سالار وحشیاندر عهد ما پیاده دنبال مانده ای است

صائب به دور عارض عالم فروز اواز لاله دم مزن، که چراغ نشانده ای است

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر به توصیف زیبایی‌ها و زخم‌های دل‌انگیز طبیعت و عشق می‌پردازد. هر غنچه در این چمن نمادی از دل‌خوشی‌های جریحه‌دار شده است و هر گل نیز بی‌خبر از خزان و زوال، خود را جلوه‌گر می‌کند. شاعر همچنین اشاره می‌کند که عقل، که به فرزانگی مشهور است، در برابر جنون ناتوان است و به شدت بر درد و غم عشق تأکید می‌کند. در نهایت، شاعر به حالت مجنون و جوهر عشق می‌پردازد و از زیبایی‌های عالم می‌گوید، اما هشدار می‌دهد که عشق واقعی و درد آن همانند چراغی روشن در دل است.