غزل شمارهٔ ۲۷۱۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ورروشنمیشود۷ بیت

دل ز احیای شب دیجور روشن می شودزین جواهر سرمه چشم کور روشن می شود

خویش را زیر و زبر کن کز فروغ آفتاببیشتر ویرانه از معمور روشن می شود

از خط شبرنگ می گردد نمایان آن دهنراه این تنگ شکر از مور روشن می شود

با دل آزاری نگردد جمع حسن عاقبتز آتش آخر خانه زنبور روشن می شود

با دل سنگین نیم از رحمت حق ناامیدکز چراغان تجلی طور روشن می شود

شمع بی فانوس می سازد دل ما را سیاهدیده ما از رخ مستور روشن می شود

شمع کافوری ندارد سود بر روی مزارصائب از نور عبادت گور روشن می شود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بررسی روشنایی و آگاهی که در دل انسان ایجاد می‌شود، پرداخته است. او به اثرات مثبت و زیبای احیای شب‌های تاریک اشاره می‌کند که با نور و جواهرات چشم کور، به روشنی و بیداری انسان‌ها می‌انجامد. همچنین، شاعر از تأثیرات نور آفتاب بر ویرانی‌ها و چگونگی نمایان شدن زیبایی‌ها در زندگی با وجود سختی‌ها و آزردگی‌ها صحبت می‌کند. او به رحمت الهی و امید به آن نیز اشاره دارد و نشان می‌دهد که وجود نور و روشنایی در زندگی انسان می‌تواند امید را زنده کند و دل‌ها را شاداب کند. در نهایت، شاعر با نماد شمع و نور عبادت نشان می‌دهد که ارزش حقیقی در روشنی و نور معنوی است که از عبادت و استفادت از باورها حاصل می‌شود.