غزل شمارهٔ ۴۸۲۸

گوهر کامل عیاران چشم نمناک است و بستحفه روشندلان آیینه پاک است و بس

هرگروهی قبله ای دارند ارباب نیازقبله حاجت روای ما دل چاک است و بس

شیر و شکر از عداوت خون هم را می خورندسازگاری در میان برق و خاشاک است و بس

خرمن بی حاصلان پهلو به گردون می زنددر شکست خوشه ما برق چالاک است و بس

صبح را زخم نمایان مشرق خورشید شدروزنی گر دارد این غمخانه فتراک است و بس

ذره تا خورشید از جام طلب سرگشته اندنه همین سرگشتگی مخصوص افلاک است و بس

کاسه لیسان فروغ مه گروه دیگرندماهتاب کلبه مانور ادراک است و بس

گریه اطفال آرد خون مادر را به جوشبحر رحمت را نظر بر چشم نمناک است و بس

ذوق مستی از حضور خسروی بالاترستدولت بال همادر سایه تاک است و بس

از نکورویان به دیداری قناعت کرده استدامن آیینه از گرد هوس پاک است و بس

دست حاتم هم بساط جود را طی کرده استنه همین قارون ز خست در ته خاک است و بس

مشکلی چون رو دهد سردرگریبان می برندفتح باب اهل دل از سینه چاک است و بس

تا به کی غربال خواهی کرد روی خاک را؟گوهر آسودگی در سینه خاک است و بس

بی شعوران از شراب کامرانی سرخوشندزهر در پیمانه ارباب ادراک است و بس

نیستی از ورطه هستی خلاصت میکندصندل این دردسر در قبضه خاک است و بس

صائب ارباب هوس در عهد او آسوده اندغمزه اش در کشتن عشاق بیباک است و بس