غزل شمارهٔ ۱۷۱۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اماست۷ بیت

فراغ بال طمع کردن از فلک خام استکه فلس ماهی این بحر حلقه دام است

مرو ز میکده بیرون، که در جهان خرابز روزنی که نسیمی به دل خورد جام است

صفای وقت ز صافی کشان مجو زنهارکه این وظیفه رندان دردی آشام است

ز تازه رویی جاوید می توان دانستکه سرو فارغ از اندیشه سرانجام است

نصیب پاک دهانان بود حلاوت عیششکر ز چرب زبانی حصار بادام است

چه لازم است قفس را شکسته دل کردن؟ترا که وقت پرواز تا لب بام است

به لب خموش و به دل باش صد زبان صائبکه شکر نعمت ظاهر تمام ابرام است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره این است که طمع و آرزوها، در واقع، بی‌فایده هستند و انسان نمی‌تواند از سرنوشت خود فرار کند. در این جهان خراب، باید از لذت‌های زندگی بهره برد و مراقب بود که خلوص دل و نیت خود را حفظ کنیم. برخی افراد با ظاهر تازه و جوانیشان، به نظر می‌آید که از مشکلات بی‌خبرند، اما حقیقت را باید در درون جستجو کرد. نیک‌زبانی و صداقت، راهی به لذت‌های واقعی و شیرینی زندگی هستند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که چه نیازی به نشستن در قفس دارید وقتی که می‌توانید پرواز کنید و به آزادی برسید. آنچه مهم است، درون شماست و نه فقط ظاهر.