غزل شمارهٔ ۲۵۰۵

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ونمیزند۶ بیت

با لب خاموش هر کس غوطه در خون می زندبوسه چون ساغر بر آن لبهای میگون می زند

نیست لیلی را بغیر از پرده دل محملیدر بیابان قطره بیهوده مجنون می زند

گوشه گیری شهپر پرواز باشد فکر راجوش صهبا در خم خالی فلاطون می زند

سرو را هر چند آورده است زیر بال و پرهمچنان قمری زکوکو نعل وارون می زند

مهر خاموشی مرا دلسرد از گفتار کردتب به یک تبخال از تن خیمه بیرون می زند

می کند بیدار صائب فتنه خوابیده راکوته اندیشی که بر دشمن شبیخون می زند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف احساسات عمیق و متضاد انسانی پرداخته است. او از غم و شور درونی سخن می‌گوید که با وجود ساکت بودن و خاموشی، به شدت در حال فعالیت و جستجوی عشق و حقیقت است. به بیان دیگر، شخصیت‌های شعر در تلاشند تا عشق و زیبایی را بیابند، اما در عین حال با موانع و تنهایی مواجه‌اند. اشاره‌هایی به لیلی و مجنون، همچنین به نمادهایی چون سرو و قمری، تصویرگری می‌کند که بیانگر احساسات و تضادهای عاطفی است. در نهایت، شاعر به ناپایداری زودگذر زندگی و اعمال انسان‌ها اشاره کرده و نقدی به بی‌توجهی و کم‌خردی عده‌ای نسبت به زیبایی‌ها و احساسات عمیق دارد.