غزل شمارهٔ ۲۲۵۵
حلقه آه مرا سپهر نگین استگریه من روشناس روی زمین است
تا تو به چشم رکاب پای نهادیعشرت روی زمین به خانه زین است
رزق من از شاهراه گوش درآیدروزی من چون صدف ز در ثمین است
هر چه بکاری، همان نصیب تو گردددانه خود پاک کن که خاک امین است
همت سرشار، سرو عالم بالاستوسعت مشرب بهشت روی زمین است
خاطر خرم دگر کسی ز که جوید؟صبح در ایام ما گرفته جبین است
مقصد کوته نظر، بلند نباشدمنزل دور رکاب، خانه زین است
بیهده صائب مکن ز بخت شکایتچشمه حیوان سیاه خانه نشین است