غزل شمارهٔ ۱۰۹۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ارحسناوست۱۳ بیت

خط عنبر بار گردی از بهار حسن اوستخضر کمتر سبزه ای از جویبار حسن اوست

گل که از شبنم گذارد هر سحر عینک به چشمدر کمین مصحف خط غبار حسن اوست

از تماشای خط او چشم روشن می شودسرمه چشم تماشایی غبار حسن اوست

آفتابی کز شفق رخسار در خون شسته استداغ ناخن خورده ای از لاله زار حسن اوست

شب که هر تارش به آشوب دگر آبستن استسایه زلف پریشان روزگار حسن اوست

صبح این خمیازه ها بر ساغر او می کشدلرزه خورشید تابان از خمار حسن اوست

غنچه را فکر دهان او بهم پیچیده استسینه گل چاک چاک از خار خار حسن اوست

دل که از شوخی جهانی را به تنگ آورده استغنچه پژمرده ای از شاخسار حسن اوست

خاک راه اوست با آن لنگر تمکین زمینآسمان با این تجمل پرده دار حسن اوست

گرچه حسن او نگنجد در زمین و آسماندیده هر ذره ای آیینه دار حسن اوست

سرو و گل را پرده عشق نهانی کرده اندشور مرغان چمن از نوبهار حسن اوست

از بهار آفرینش آنچه می آید به کارروزگار عشق ما و روزگار حسن اوست

یک نگاه آشنا هرگز ز چشم او ندیدگرچه صائب مدتی شد در دیار حسن اوست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوقه‌ای پرداخته است و از او به عنوان نمادی از زیبایی‌های طبیعت و عشق یاد می‌کند. شاعر با استفاده از تشبیهات زیبا، حسن او را به خطی دلنشین، گل‌ها، شبنم، آفتاب و غنچه‌ها تشبیه می‌کند و می‌گوید که زیبایی او فراتر از آن است که در زمین و آسمان گنجانده شود. در هر مصراع، نشانه‌هایی از عشق و شیفتگی نسبت به این معشوقه دیده می‌شود و تمامی جزئیات طبیعت به نوعی به زیبایی او مرتبط است. شاعر در نهایت اشاره می‌کند که با وجود مدت زمان طولانی که در دیار او بوده، هنوز هم از نگاه آشنا و زیبایی‌اش بی‌نصیب مانده است.