غزل شمارهٔ ۱۹۱۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ست۹ بیت

کام از تو هر که یافت سلیمان عالم استدستی که در میان تو شد حلقه خاتم است

پروای آفتاب قیامت نمی کندهر دل که زیر سایه آن زلف پر خم است

بی غم حیات نیست دل دردمند رامی آید از بهشت برون هر که آدم است

دارد به یاد، سر و دو صد نخل میوه دارعمر دراز لازمه روزی کم ست

در لاله زار عشق ز گفتار آتشینپا در رکاب، مهر خموشی چو شبنم است

نخل از زمین پاک فلک سیر می شودبال مسیح پاکی دامان مریم است

در راه صاحبان سخن چوب منع نیستطوطی درون خلوت آیینه محرم است

از بیم انقطاع همان می تپد دلمدر بحر اگر چه ریشه این موج محکم است

پروای زخم نیست دل آب گشته راصائب به زخم آب همان آب مرهم است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی موضوعات عشق، غم، و جایگاه انسان در جهان می‌پردازد. شاعر با اشاره به سلیمان، از قدرت و حکمت صحبت می‌کند و بیان می‌کند که دل‌هایی که زیر سایه عشق هستند، بیمی از روز قیامت ندارند. او به درد و غم دل‌های دردمند اشاره می‌کند و می‌گوید که زندگی بدون غم وجود ندارد. شعر همچنین به زیبایی و پاکی میوه‌های عمر و عشق می‌پردازد و اهمیت سخن گویان و رازهای عاشقانه را نشان می‌دهد. در نهایت، شاعر یادآور می‌شود که زخم‌ها نیز می‌توانند مرهمی برای دل‌های آغشته به آب باشند، و این نشان‌دهنده اهمیت عشق و درک عمیق انسانی در زندگی است.