غزل شمارهٔ ۴۱۰۱

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: الشد۱۰ بیت

تا چهره تو از می گلرنگ آل شدشبنم به روی گل عرق انفعال شد

در هر نظاره یک سروگردن شود بلندهر کس که محو قامت آن نونهال شد

کوتاهی حیات ز اظهار زندگی استزان خضر دیر ماند که پوشیده حال شد

در یک دو هفته از نظر شور ناقصانماه تمام پا به رکاب هلال شد

در عهد ما که نیست جواب سلام رسمرحم است بر کسی که زاهل سؤال شد

هرگز نکرده است کسی مهر کینه رااین آب تیره در قدح من زلال شد

برخط فزود هر چه شد از حسن یار کمز آنسان که عمر سایه فزون از زوال شد

در آستین هر گرهی ده کرهگشاستدست است ترجمان زبانی که لال شد

نشنید یک تن از بن دندان حدیث مناز فکر اگر چه پیکر من چون خلال شد

صائب چه طرف بندد ازان حسن بی مثالآیینه ای که تخته مشق مثال شد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و تاثیر آن بر روح و زندگی انسان می‌پردازد. شاعر به زیبایی چهره شخصی اشاره می‌کند که چنان تاثیرگذار است که باعث تحولی عمیق در احساسات و افکار دیگران می‌شود. او از احساساتی مانند عشق و شور و همچنین از زندگی کوتاه به دلیل عدم شناخت و درک عمیق سخن می‌گوید. همچنین به مشکلاتی که در ارتباطات انسانی وجود دارد، چون بی‌پاسخی به سلام‌ها و بی‌توجهی به سوالات، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر می‌گوید که زیبایی و محبت حقیقی هرگز با حس کینه و نفرت همراه نمی‌شود و هر چه از این زیبایی بگوییم، از آن کم نمی‌شود.