غزل شمارهٔ ۳۴۰۸

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ندلمیخیزد۸ بیت

گریه ابری است که از دامن دل می خیزدآه گردی است که از رفتن دل می خیزد

دم جان بخش به هر تیره درونی ندهنداین نسیمی است که از گلشن دل می خیزد

زاهد خشک کجا، نغمه توحید کجا؟این نوا از شجر ایمن دل می خیزد

در حریم دل اگر ماهرخی مهمان نیستاین چه نورست که از روزن دل می خیزد؟

هر حجابی که به علم نظر از پیش نخاستبه دو پیمانه می روشن دل می خیزد

عشق درمان گرانجانی ما خواهد کردآخر این کوه غم از دامن دل می خیزد

چشم بد دور ازان سلسله زلف درازکه ز هر حلقه او شیون دل می خیزد

منع صائب نتوان کرد ز فریاد و فغانکاین نوایی است که از رفتن دل می خیزد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق و درد دل خود می‌پردازد. گریه را به عنوان ابری می‌داند که از دل برمی‌خیزد و آه را نشانهٔ جدایی دل برمی‌شمارد. او اشاره می‌کند که اگر جان‌بخش و الهام‌بخش در دل نباشد، نواهایی که از دل برمی‌خیزد، نشان‌دهندهٔ زیبایی و عشق است. زاهدان خشک و بی‌احساس نمی‌توانند درک کنند که صدای توحید و عشق از دل‌های زنده برمی‌خیزد. شاعر به اهمیت عشق و تاثیر آن بر وجود انسان اشاره می‌کند و بیان می‌کند که غم و درد در نهایت از دل برمی‌خیزد. او در نهایت از زیبایی‌هایی سخن می‌گوید که از دل و احساسات پدید می‌آیند و نمی‌توان آن‌ها را نادیده گرفت.