غزل شمارهٔ ۴۵۵۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ار۹ بیت

پاک گوهر را سزوارست اوج اعتباردر سواری می رسد فیض نگین نامدار

همت دریادلان ظاهر به دولت می شوددر بلندی گوهر افشان می شود ابر بهار

برگ را در بر گریزاز خودفشاندن جود نیستدرهم و دینار را در زندگانی کن نثار

از زر و گوهر تهی چشمان نمی گردند سیرنقش، جوی خشک باشد در عقیق آبدار

دل سیاهان را چه سود از طره دستار زر؟گور ظلمانی نگردد روشن از شمع مزار

غافل از وقت زوال خود زسر گرمی شده استآن که چون خورشید می نازد به اوج اعتبار

جوشن داود گردد سینه چون پر رخنه شددل دونیم از درد چون گردید، گردد ذوالفقار

از بدان نیکی، بدی از نیکوان شایسته نیستراستی عیب نمایان می شود در تیر مار

هر که صائب بار دوش خلق گردد چون سبودر شکستش سنگ می بندد کمر در کوهسار

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تجلیل از ارزش و اعتبار انسان‌های بزرگ و نیکوکار می‌پردازد. شاعر بر این نکته تاکید دارد که افراد با همت و دلیر، به دور از خودخواهی و دنیامداری، می‌توانند به اوج اعتبار برسند. او به این باور می‌رسد که ثروت مادی (مثل زر و گوهر) تا زمانی که با سخاوت و نیکی همراه نباشد، ارزش واقعی ندارد و دل‌های سیاهان هیچ‌گاه از زیبایی‌ها بهره‌مند نمی‌شوند. همچنین، از انتقادات و مشکلات زندگی نمی‌توان گریز کرد، و کسی که به خود می‌بالد، در نهایت به زوالی گرفتار خواهد شد. در پایان، شاعر می‌گوید که نیکی و صداقت در کردار انسان‌ها خود را نشان می‌دهد و هر که سنگینی بار دیگران را بر دوش گیرد، باید با مشکلات و سختی‌ها دست و پنجه نرم کند.