غزل شمارهٔ ۴۰۳۰
کنون که ناخن تدبیر من شکسته دمیدز چشم آبله ام خار دسته دسته دمید
درین چمن که گلش خار در بغل داردخوشا کسی که چو بادام چشم بسته دمید
بغیر داغ که صد برگ گشت از ناخنچه گل مرا دگر از طالع خجسته دمید
ز تنگ گیری این روزگار در عجبمکه صبح خنده چسان از دهان پسته دمید
چه فتنه ای تو که سنبل به آن دماغ بلندز شوق خدمت زلفت کمر نبسته دمید
چنان غبار کدورت گرفت عالم راکه صبح نور ز آیینه زنگ بسته دمید
نظر به لاله و گل چون سیه کنم صائبمرا که سنبل آه از دل شکسته دمید