غزل شمارهٔ ۲۲۸۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: یدهصبح۷ بیت

نمک به دیده غفلت کن از سفیده صبحکه صد کتاب سخن هست در جریده صبح

ما ز جامه احرام را کفن زنهارمشو چو مرده دلان غافل از سفیده صبح

ازان سفینه خورشید آسمان سیرستکه بادبان کند از پرده های دیده صبح

چو آفتاب بود گرم، نان راهرویکه روزیش بود از سفره کشیده صبح

بیاض سینه روشندلان رقم سوزستستاره نقطه سهوست بر جریده صبح

به سوزن مژه آفتاب هیهات استرفوپذیر شود سینه دریده صبح

مرا که با دل شب راز در میان دارمچه دل گشاده شود صائب از سفیده صبح؟

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به ارزش و اهمیت بیداری و توجه به زیبایی‌های زندگی اشاره دارد. شاعر از خوانندگان می‌خواهد که غفلت نکنند و به نور صبح و فرصت‌های نوین توجه کنند. او نمادهایی از روشنی و آفتاب را به کار می‌برد تا توجه به حقیقت و عمق زندگی را یادآوری کند. از طرفی، با تاکید بر تفاوت بین روح زنده و مرده، خواستار آگاهی و حساسیت به زیبایی‌های اطراف است. در نهایت، به رازهایی که در دل شب نهفته است، اشاره می‌کند و از خوانندگان می‌خواهد که از غفلت بیدار شوند و به زندگی و فرصتی که صبح به آنها می‌دهد، توجه کنند.