غزل شمارهٔ ۴۱۸۱
دل را سیاه آه غم آلود می کندتاریک چشم روزنه را دود می کند
از سوز عشق پاک می شود دل ز آرزوآتش علاج خامی این عود می کند
از روزن است خانه گل را اگر گشاددل را گشاده روزن مسدود می کند
روی سیه بود چو نگین حاصل کریمبهر بلند نامی اگر جود می کند
در انتقام هند ایاز سیاه چشمخاک سیه به کاسه محمود می کند
از داغ تشنگی جگرم گرشود کبابحاسد به چشم شور نمکسود می کند
گر دیگران به دیدن روی تو خوشدلندصائب دلی به یاد تو خشنودمی کند