غزل شمارهٔ ۴۱۰۶

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اکشد۷ بیت

پیری که بار عشق به دوش رضاکشددر گوش چرخ حلقه ز قد دوتا کشد

تا حفظ آبروی قناعت میسرستخاکش به سر که منت آب بقا کشد

نتوان به پای سعی دویدن ز خویشکو دست جذبه ای که گریبان ما کشد

ایمن مشو به پاک نهادی ز جور چرخچون دانه پاک شد تعب آسیا کشد

گشتیم گرد عالم ودر یک گل زمینخاری نیافتیم که دامان ما کشد

داغم که خار خار طلب آفتاب راچندان امان نداد که خاری ز پا کشد

صائب مقام امن درین روزگار نیستخود را مگر کسی به حریم رضا کشد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دغدغه‌های پیری و عشق اشاره می‌کند. او به چرخ فلک اشاره دارد که زندگی در آن دور می‌زند و بر اهمیت قناعت تأکید می‌نماید. او می‌گوید که نباید به تلاش‌های بیرونی وابسته بود، زیرا زندگی ممکن است غیرقابل پیش‌بینی باشد. شاعر به جستجوی معنای واقعی و امنی در زندگی می‌پردازد و در نهایت اشاره می‌کند که تنها راه نجات، در پناه رضا و خلوص نیت است. او از تجربه‌های تلخی مانند تلاش برای رسیدن به خواسته‌ها و مواجهه با ناکامی‌ها سخن می‌گوید.