غزل شمارهٔ ۶۹۲۰
تا کی به هر مشاهده از جا رود کسی؟غافل شود ز حق به تماشا رود کسی
دامان خشک، موج ز دریا نمی بردپاک از گنه چگونه ز دنیا رود کسی؟
دور حباب نیم نفس نیست بیشتراز حرف پوچ بهر چه از جا رود کسی؟
چاکی که دست عشق زند بخیه گیر نیستتا کی به چشم سوزن عیسی رود کسی؟
در پرده دل است تماشای هر دو کونبیرون ز خود چرا به تماشا رود کسی؟
شبنم به آفتاب ز همت رسیده استبی بال و پر چگونه به بالا رود کسی؟
هر جا شدیم مرکز چندین بلا شدیمدر قعر دل مگر چو سویدا رود کسی
دست از رکاب جذبه توفیق برمدارآن راه نیست عشق که تنها رود کسی
در چشم این سیاه دلان نور شرم نیستصائب مگر به دیده عنقا رود کسی