غزل شمارهٔ ۱۱۳۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انکردهاست۶ بیت

تا که را قسمت شهید سنگ طفلان کرده است؟بید مجنون گیسوی ماتم پریشان کرده است

گردن ما در کمند جوهر آیینه نیستساده لوحی طوطی ما را سخندان کرده است

می تواند کوکب ما را خرید از سوختنآن که بر خال تو آتش را گلستان کرده است

حسن دارد شیوه های دلفریب از عشق یادچشم مجنون، چشم آهو را سخندان کرده است

می کشد هر دم برون زور جنون از خانه اعشق در پیری مرا همسنگ طفلان کرده است

خامه صائب ز بس شیرین زبانی پیشه کردسرمه زار اصفهان را شکرستان کرده است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و هوای عاشقانه شاعر می‌پردازد. شاعر از تأثیر عشق بر روح و روان خود صحبت می‌کند و به زیبایی و جذابیت عشق اشاره می‌کند. او صراحتاً بیان می‌کند که عشق مانند یک زنجیر گردن او را در بر گرفته و او را به حالت جنون رسانده است. از نظر شاعر، عشق حتی در پیری او را به سادگی و معصومیت کودکان برمی‌گرداند و خلاقیت و زیبایی شعرهایش را با عشق مقایسه می‌کند. به‌طور کلی، شعر در عین زیبایی و شگفتی، عواطف عمیق عشق و تأثیر آن بر انسان را بررسی می‌کند.