غزل شمارهٔ ۱۳۱۵

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ارهنیست۸ بیت

ماه در گردون نوردی چون دل آواره نیستدر بساط آسمان این کوکب سیاره نیست

از حجاب تن، دل رم کرده ما فارغ استدامن ما چون شرر در زیر سنگ خاره نیست

کار بیدردان بود گل در گریبان ریختنبرگ عیش نامرادان جز دل صد پاره نیست

چشم شبنم تکمه پیراهن خورشید شدحسن، شرم آلودگان را مانع نظاره نیست

هیزم تر، صندل تدبیر نفروشد به ماجز سر تسلیم، اینجا دردسر را چاره نیست

تا بود دل تیره، تن با او مدارا می کندسنگ چون آیینه شد، ایمن ز سنگ خاره نیست

پا منه بیرون ز زهد خشک، چون عارف نه ایطفل را دارالامانی بهتر از گهواره نیست

از صفای وقت صائب در حجاب غفلت استدر خرابات مغان هر کس که دردی خواره نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عمق احساسات انسانی و رابطه‌اش با جهان هستی می‌پردازد. شاعر به تصویر ماه اشاره می‌کند که در آسمان آزاد نیست و دل انسان همواره آواره است. او از رنج دل و دردهایی که انسان‌ها در زندگی خود متحمل می‌شوند صحبت می‌کند، و به تکرر بی‌فایده دردها و غم‌ها اشاره دارد. همچنین به زیبایی و جذابیت‌های موجود در زندگی اشاره کرده و می‌گوید که گاهی اوقات باید با دل تیره خود مدارا کرد. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که در دنیای واقعی، زهد خشک و بی‌احساس نمی‌تواند جایگزین عشق و محبت شود و تاکید می‌کند که هر فردی که درد و رنج را تجربه نکرده، نمی‌تواند به عمق زندگی پی ببرد.