غزل شمارهٔ ۱۶۹۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ابخوشاست۷ بیت

به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش استز روی هر چه توان داد چشم آب خوش است

ز ماه خانگی آن را که خانه روشن نیستجلای دیده ز گلگشت ماهتاب خوش است

جواب خشک ازان لعل آبدار مرابه گوش تشنه لبان چون صدای آب خوش است

اگر ز دامن زلف است دست ما کوتاهبه یاد او دل شب مشق پیچ و تاب خوش است

سفینه از مدد بادبان رسد به کناربه روی کشتی می جلوه حباب خوش است

بود زکات تمامی به ناقصان احسانبه ماه پهلو دادن ز آفتاب خوش است

من آن نیم که شوم خرج آب و گل صائبمرا چو گنج گهر با دل خراب خوش است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و لذت‌های زندگی اشاره دارد. شاعر با استفاده از تماشای آفتاب، آب و ماه، نشان می‌دهد که در هر جا زیبایی وجود دارد و هر باری که به دلایل مختلف نتوانیم به آن زیبایی‌ها دست یابیم، دل‌خوشی‌هایی از یاد آن‌ها در دل داریم. او به طریقی روح زندگی را در محبت، انتظار و حس زیبایی‌شناسی می‌بیند، و بیان می‌کند که حتی اگر در شرایطی محدود قرار گیرد، باز هم می‌تواند از یاد آن زیبایی‌ها لذت ببرد و از احساسات خود بهره‌مند باشد. همچنان به کمک و یاری دیگران و محبت در زندگی اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که این احساسات و ارتباطات انسانی نیز می‌تواند خوشایند و ارزشمند باشد.