غزل شمارهٔ ۱۲۵۶

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ردنیست۷ بیت

صیقل آیینه دل غیر آه سرد نیستهر که را در دل نباشد آه، مرد درد نیست

ای که خود را در دل ما زشت منظر دیده ایرنگ خود را چاره کن، آیینه ما زرد نیست

دیده را در بسته وقف حسرت او کرده ایماز نسیم مصر مارا چشم راه آورد نیست

میکشان در روز باران خسرو وقت خودندابر گوهربار، کم از گنج باد آورد نیست

سینه صافان را غباری گر بود بر چهره استدر درون خانه آیینه راه گرد نیست

سنگ در عصمت سرای جام جم می افکندگر نریزد خون واعظ دختر رزمرد نیست!

روز باران، گر شب آدینه باشد، می کشدصائب ما در میان میکشان بی درد نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عمق احساسات و دردهای انسانی اشاره دارد. در آن گفته می‌شود که صیقل دادن دل و وجود انسان‌ها کار آسانی نیست و باید درد واقعی را در دل احساس کرد. شاعر به زشتی‌های درونی اشاره می‌کند و می‌گوید که هر کسی اگر خود را زشت ببیند، باید تغییر کند. در ادامه، به حسرت و انتظارهای نابجای ما از زندگی اشاره می‌شود و بیان می‌کند که در دنیای پر از مشکلات، قیمتی که باید بپردازیم، سنگین است. همچنین از مقایسه‌های مختلفی برای توصیف زیبایی و عشق استفاده می‌شود که نشان‌دهنده عدم وجود آن چیزی است که ما می‌طلبیم. در نهایت، به تداوم این درد و بی‌توجهی اشاره شده است و این‌که گاهی در زندگی با مشکلات و فقدان‌ها مواجه می‌شویم.