غزل شمارهٔ ۴۴۱۴

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: رافکند۷ بیت

تا حسن گلو سوز تو در جان شرر افکنددر سینه من داغ مکرر سپر افکند

من خرده جان را چو شرر باختم اینجاپروانه درین راه اگر بال و پر افکند

تا سبزه وگل هست ز می توبه حرام استنتوان غم دل را به بهار دگر افکند

دستی که به آرایش زلف سخن آموختاخگر نتواند ز گریبان بدر افکند

در دامن تسلیم در آویز که چون تاکهردم نتوان دست به شاخ دگر افکند

از هیچ دلی نیست که اگاه نباشماز بس که مرا درد طلب دربدر افکند

هنگامه ارباب سخن چون نشود گرمصائب سخن از مولوی روم در افکند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و اشکال غم و روزمرگی در زندگی می‌پردازد. شاعر از اشتیاقی سوزان و درد دل ناشی از عشق سخن می‌گوید و به داغی که در دل دارد اشاره می‌کند. او می‌گوید که جایگاه عشق و زیبایی در زندگی همیشه وجود دارد و غم را نمی‌توان به راحتی کنار گذاشت. همچنین، شاعر از تسلیم شدن در برابر عشق و جاذبه آن سخن می‌گوید و بیان می‌کند که هیچکدام از دل‌ها از این درد بی‌خبر نیستند. در نهایت، او به سخن‌وری و تفکر مولوی اشاره می‌کند و به نوعی به قدرت کلام در بیان احساسات عمیق اشاره دارد.