غزل شمارهٔ ۱۲۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: رسازدمرا۸ بیت

التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مراگرمی افسردگان افسرده‌تر سازد مرا

اشکِ نیسانم، گدایی دارم از بحرِ گهرچون صدف دامانِ پاکی، تا گهر سازد مرا

معنیِ دور، از لباسِ لفظ می‌گردد جدامختصر، کی این جهانِ مختصر سازد مرا

شعلهٔ بی‌باک را از چوبکاری باک نیستچوبِ گل از بوی گل دیوانه‌تر سازد مرا

ناخنِ فولاد دارم در گشادِ کارهابویِ خون صاحب‌جگر چون نیشتر سازد مرا

بحر را تلخی ز آفت‌ها دعای جوشن استتلخرویی از حلاوت بیشتر سازد مرا

رشتهٔ عمرم به اندک فرصتی گردد گرهگر چنین بی‌تاب، آن موی کمر سازد مرا

جذبهٔ دریا بود صائب دلیلِ سیلِ منکی رهِ خوابیده دلگیر از سفر سازد مرا؟

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهنده‌ی درونیات شاعر است که به تضادها و احساسات مختلفی اشاره دارد. او از زهد و خشکی زاهدان می‌گوید که او را بیشتر از آنچه هست، تحت فشار قرار می‌دهد. همچنین به افسردگی و اشک خود اشاره می‌کند و از این که چگونه این احساسات او را دچار چالش می‌کنند، صحبت می‌کند. وی از زخم‌هایی می‌گوید که بوی خون آن‌ها او را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد. شاعر از تلاطم‌های زندگی و چالش‌های آن سخن می‌گوید که چگونه احساسات و تجارب تلخ می‌توانند او را قوی‌تر بسازند و او را به یادگیری و رشد در میانسالی وادارند. در پایان نیز به ناامیدی و احساس خواب‌آلودگی خود از سفر اشاره دارد که نشان‌دهنده‌ی تمایل او به رهایی از مشکلات و یافتن آرامش است.