غزل شمارهٔ ۵۶۶۴
ما به پیغامی از ان تنگ دهن ساخته ایمچو نی خامه ز شکر به سخن ساخته ایم
چشم ما بر زر گل نیست ز بی برگیهاما چو بلبل به نوایی ز چمن ساخته ایم
لقمه بوسه زیاد از دهن جرأت ماستما به حرف از لب آن غنچه دهن ساخته ایم
از شکر چاشنی حرف گلوسوز ترستهمچو طوطی ز شکر ما به سخن ساخته ایم
محرم راز چو در دایره امکان نیستمخزن راز خود آن چاه ذقن ساخته ایم
نیست در مصر غریبی ز عزیزان خبریما نه از بی پر و بالی به وطن ساخته ایم
بر تن از دار فنا بیجگران می لرزندما ازین پنبه چو حلاج رسن ساخته ایم
نرسد دست چو ما را به گریبان سهیلبا جگر گاه پر از خون چو یمن ساخته ایم
میل مرکز همه را نعل در آتش داردما به یاد وطن خون ز وطن ساخته ایم
بار دندان نکشد میوه جنت صائبما به نظاره آن سیب ذقن ساخته ایم