غزل شمارهٔ ۵۸۳۶
خندان به زیر تیغ تغافل نشسته ایمدر خارزار بر ورق گل نشسته ایم
از انفعال،خار بیابان وحشتیمچون خار اگر چه در قدم گل نشسته ایم
زیر سپهر پای به دامن کشیده ایمدر فصل نوبهار ته پل نشسته ایم
چون نوبهار جلوه ما یک دو هفته استبر دامن گل و پر بلبل نشسته ایم
چون شبنم گداخته بر روی دست گلآماده هزار تزلزل نشسته ایم
از شرم ناکسی جگر خویش می خوریمبر شاخ گل اگر چه چو بلبل نشسته ایم
از چشم نرم خلق ز بس زخم خورده ایمبر روی برگ گل به تأمل نشسته ایم
صائب ز فکر زلف پریشان آن نگارآشفته تر ز طره سنبل نشسته ایم