غزل شمارهٔ ۵۸۳۷
خرسند با هزار تمنی نشسته ایمبا صد هزار درد تسلی نشسته ایم
از بادبان باد مرادیم بی نیازکشتی به خشک بسته تسلی نشسته ایم
بر آشیان ما نبود دست سنگ رابر شاخسار سد ره و طوبی نشسته ایم
دامن ز خارزار تعلق کشیده ایمبر مسند تجرد عیس نشسته ایم
از بخت تیره روز نداریم شکوه ایزیر سیاه خیمه لیلی نشسته ایم
چون طفل شوخ، پیش ادیب بهانه جوآماده تپانچه و سیلی نشسته ایم
از ترس خلق در دهن شیر رفته ایممجنون صفت به دامن وادی نشسته ایم
محتاج دستگیری طفلان ناقصیمبر رهگذر چون مردم اعمی نشسته ایم
ما سایه پرور شجر طور نیستیمدر آفتاب روی تجلی نشسته ایم
ای ناخدا ز مصلحت ما بشوی دستما با خدای خویش به کشتی نشسته ایم
پروانه داغ شو که به این بخت خواب دوستبا شمع تا به صبح به دعوی نشسته ایم
صائب میان مردم عالم کمال مااین بس که کم به مردم دنیی نشسته ایم